Hiszpania mistrzem świata, ale Real Madryt pozostał poza kadrem
Hiszpania wygrała mistrzostwa świata 2026, ale w Madrycie świętowanie było tylko połowiczne. Przy całkowitej nieobecności piłkarzy Realu w mistrzowskiej kadrze honor stolicy uratowało Atlético Madryt — i to ledwie.
Dwa Madryty, przeciwne losy
Trener Luis de la Fuente podjął decyzję, która stała się kontrowersyjna, zanim jeszcze piłka poszła w grę: skreślił z listy wszystkich zawodników Realu Madryt i powołał aż ośmiu piłkarzy Barcelony. Po raz pierwszy w historii klub Królewskich został bez żadnego przedstawiciela na mistrzostwach świata. Bezprecedensowe i — dla kibiców Realu — upokarzające.
Atlético z kolei umieściło trzy nazwiska w mistrzowskiej kadrze — Álex Baena, Marcos Llorente i Marc Pubill. Ponadto Rodri, wychowanek klubu Colchoneros przed grą w Manchesterze City, uznawany jest za część tej atletyckiej tożsamości. Niewiele, ale wystarczająco, by czerwona część Madrytu miała jakiś powód do świętowania.
La Masia dominuje, Bernabéu przygląda się
Mistrzowska reprezentacja Hiszpanii była w praktyce mozaiką dwóch regionów: Katalonii i Kraju Basków. Barcelona dołożyła bezpośrednio ośmiu graczy. Jeśli policzyć tych, którzy wyszli z akademii La Masia — jak Marc Cucurella i Alejandro Grimaldo — liczba przekracza dziesięć. Kraj Basków również miał realną wagę, z zawodnikami Athletic Bilbao, Realu Sociedad i Osasuny, w tym Mikelem Merino.
Madryt? Pozostał w roli statysty. A przypadek Cucurelli dobrze podsumowuje ironię: obrońca został przetransferowany z Chelsea do Realu Madryt w trakcie turnieju, ale FIFA używa listy wyjściowej do rozdania medali. Więc podnosząc złoto, oficjalnie wciąż był piłkarzem Chelsea. Szczegół, który mówi wiele.
Real Madryt: dziesięciu piłkarzy, żadnego trofeum
Klub z Bernabéu przybył na mistrzostwa świata z dziesięcioma przedstawicielami w różnych reprezentacjach. Najbliżej czegokolwiek był Kylian Mbappé, król strzelców turnieju. Ale Francja zatrzymała się w półfinale. Rozczarowujący wynik — który praktycznie zakończył szanse Mbappé na walkę o Złotą Piłkę.
Reszta grupy Królewskich dała bardzo niewiele. Rüdiger i Niemcy nie wyszli poza oczekiwania. Vinícius Júnior i Brazylia odpadli przed wielkim rozstrzygnięciem. Valverde, Güler, Endrick i Alaba patrzyli, jak ich kraje odpadają wcześnie. Bellingham i Brahim Díaz zagrali dobrze indywidualnie, ale nie na tyle, by wprowadzić swoje reprezentacje do finału. Ostatecznie mistrzostwa świata 2026 były wyraźnym lustrem strukturalnej zmiany w hiszpańskim futbolu. La Masia i baskijskie akademie rozdawały karty. Real Madryt, przyzwyczajony do dominowania w narracjach, tym razem tylko się przyglądał.
