Rodri wtargnął do debaty o najlepszych po finale mistrzostw świata 2026

Podczas gdy cały świat futbolu po raz kolejny koronuje Lionela Messiego, na murawie MetLife Stadium cicho, bez zbędnego patosu, dojrzał inny bohater. Rodri Hernández został siódmym zawodnikiem w historii, który skompletował pełen zestaw: mistrzostwo świata, trofeum kontynentalne, Ligę Mistrzów i Złotą Piłkę. Towarzystwo jest odpowiednie – Beckenbauer, Müller, Zidane, Rivaldo, Ronaldinho i sam Messi.

Hiszpan przepisał statystyki turnieju

W trakcie kampanii w Ameryce Północnej kapitan Hiszpanii oddał 648 podań – nikt nie zrobił więcej w jednej edycji mundialu. Pobił też własny rekord sprzed czterech lat. Liczba jest sucha, ale kryje się za nią prosta rzecz: to właśnie przez Rodriego Hiszpania rozkręcała niemal każdy atak. Został również wybrany najlepszym zawodnikiem turnieju – nagroda w uzupełnieniu Złotej Piłki 2024, którą przyznano mu przy sporej dozie kontrowersji, wyprzedzając Viníciusa Júniora.

Wymowny okazał się sam finał z Argentyną. Dopóki defensywny pomocnik był na boisku, Messi był ciasno kryty i niemal niewidoczny. Gdy tylko Rodri zszedł w 9. minucie dogrywki – ustępując miejsca Martínowi Zubimendiemu – wpływ Argentyńczyka zauważalnie wzrósł, choć wynik już wtedy wymagał od gości ryzyka. Hiszpania i tak dopięła mecz golem Ferrana Torresa w 106. minucie, ale ze świeższym kapitanem w środku pola rozstrzygnięcie z pewnością zapadłoby spokojniej.

Powrót po ciężkiej kontuzji

Droga do tego finału nie była najprostsza. We wrześniu 2024 roku Rodri zerwał więzadło krzyżowe prawego kolana i spędził niemal dwa sezony poza szczytową formą – najpierw leczenie, potem długie odzyskiwanie dyspozycji meczowej. Bez niego Manchester City przeżył najgorszy okres w dziesięciu latach Guardioli: w pewnym momencie zespół przegrał sześć z ośmiu meczów ligowych i po raz pierwszy od pięciu sezonów został bez tytułu Premier League.

Jeszcze w październiku Guardiola przewidywał powrót swojego kapitana do szczytowej formy właśnie na mistrzostwa świata. Prognoza sprawdziła się niemal dosłownie.

Czy defensywny pomocnik może pretendować do statusu GOAT

Lista trofeów Rodriego wyglądała imponująco nawet bez mundialu: cztery mistrzostwa Anglii, pięć krajowych pucharów, stara wersja Klubowych Mistrzostw Świata z City, kilka Superpucharów UEFA i Liga Narodów z reprezentacją. Ale to właśnie ostatnie trzy lata – z triumfem na Euro, wygraną w Lidze Mistrzów, Złotą Piłką i teraz tytułem mistrza świata – wynoszą go do osobnej kategorii.

Pozostaje przy tym rzadkim wyjątkiem: od 1976 roku, po drugiej Złotej Piłce Beckenbauera, nagrodę otrzymało tylko czterech zawodników bez wyraźnie ofensywnego profilu – Lothar Matthäus, Matthias Sammer, Fabio Cannavaro i teraz Rodri. Wielcy obrońcy pokroju Maldiniego czy Ramosa takiej nagrody nigdy się nie doczekali.

Sam Hiszpan po finale mówił bez patosu: ważniejsze od trofeów są sama droga przez kontuzję i porażkę. „Chcę po prostu, żeby nowe pokolenie widziało w moim przykładzie możliwość podniesienia się po upadku”, powiedział kapitan reprezentacji. Trener Luis de la Fuente ujął to bardziej wprost: jego zdaniem Rodri od dawna zasługuje na status najlepszego zawodnika świata, a kolejna Złota Piłka to kwestia czasu.

Nazwanie go najlepszym piłkarzem wszech czasów jest na razie przedwczesne – Messi nie opuścił tej dyskusji ani na sekundę. Ale jako najlepszy defensywny pomocnik w historii gry Rodri wyraźnie zgłosił swoją kandydaturę.