Switch 2 kończy rok: to studia third-party utrzymały konsolę

Rok od premiery Nintendo Switch 2 minął bez ani jednego „momentu generacji” – bez sensacyjnego exclusive’a, bez rewolucyjnej premiery, która wywróciłaby branżę do góry nogami. A mimo to konsola trzyma się mocno. Paradoks polega na tym, że właśnie ta cicha stałość może okazać się jej największą siłą.

Mario Kart World: dużo ambicji, mniej zabawy

Wielkim wydarzeniem premiery było Mario Kart World – pierwsza pełna część serii od 11 lat, nie licząc rozległego DLC do Mario Kart 8 Deluxe. Nintendo próbowało przemyśleć gatunek: zamiast zestawu odizolowanych tras, jeden otwarty świat, w którym wszystkie tory łączą się poprzez tzw. „Connections”. Brzmi odważnie. W praktyce te odcinki przejściowe są monotonne, same trasy nie zapadają w pamięć, a system kartowego parkouru wymaga tyle wysiłku, że nie dochodzi do zabawy.

Ostatecznie rola głównej wizytówki wyścigowej wypadła poniżej oczekiwań. Ale to właśnie tutaj kryje się prawdziwa historia pierwszego roku Switcha 2. Konsola nieoczekiwanie stała się pełnoprawną platformą dla gier third-party – i to być może po raz pierwszy od dekad. Ukazały się na niej Pragmata, Resident Evil Requiem, Cyberpunk 2077, Final Fantasy VII Remake i Rebirth, Hades II, Silksong, Yooka-Replaylee, nowe Rune Factory, Octopath Traveler 0 i cała fala remake’ów Dragon Quest. Lista może ciągnąć się jeszcze długo.

Coś takiego nie zdarzyło się od czasów Super Nintendo – konsoli, która ma już ponad trzydzieści lat. Historycznie platformy Nintendo postrzegano jako miejsce dla gier Nintendo. Cała reszta szła na PlayStation lub PC. Switch 2 łamie ten stereotyp. I to nie głośnymi deklaracjami, lecz cichym strumieniem portów i ekskluzywnych premier od studiów third-party.

Po co kupować drugą konsolę, skoro jest Switch 2

Steam Deck nie nadąża za bieżącymi premierami. PS5 pozostaje kosztowną przyjemnością. Na tym tle Switch 2 wygląda nieoczekiwanie wszechstronnie: przenośność, akceptowalny obraz, spójna biblioteka. Nie jest ideałem pod względem sprzętu – ale wystarcza, byś nie musiał szukać drugiej konsoli.

Nintendo z kolei nie zawiodło na własnym froncie. Donkey Kong Bananza zostało dobrze przyjęte. Star Fox jest w drodze. Część premier first-party – Yoshi and the Mysterious Book, Pokopia – przeszła niezauważona przez szeroką publiczność, i to normalne: nie każdy projekt musi być wydarzeniem. Ważne, że Switch 2 przestał być niszową alternatywą. Stał się główną konsolą – a dla wielu jedyną. Rok później brzmi to jak komplement.